نگـاهه من و تـو به آسمونه کنارمونه فکر مـیکنیم که یه جای دوره کل آرزوت یه حال خـوبه… رو این خاک مرده که درختش واژگونه همه خستـه ایم از رنگ مشکی که قلمش دزدیـده شـد به دست ابلیس برا حرکت نمونده یه قطره بنزین… یه روزی تموم مـیشـه این فصل زشتی همه خستـه ایم از این وضعیت… این شریعت رو دوشمونه نیست وصیت اون مرد همـیشـه مـیترسیـد از روزی که مادرش عمل بخاد و نیست هزینه اش مـیگن تـو سم و بکن تـو بدنت سرنگ از ما که سرت پایین باشـه و نزنی بلند فریاد… عین شاخه ی درخت که خـورده کتک از باد مـیزنن بال جوونی که باشـه بلند پرواز پنچریم همه تـوی این مسیر پره سنگ گرسنه افتادیم روی جزیره پر از گنج تـوصیم اینه بهتـون زنجیره بلندتر… ببندیـد به قلباتـون جای دستگیره هنرمند اینجا برا نفس کشیـدنم ضوابط مـیخای مهم نی برا کسی که تـو داری سواد زیاد اصلا حال من و تـورو نمـیفهمه که… نفس گرمـی که مـیاد از پشت طلای سیاه مـگـه چند سال دیگـه هستیم کناره این زمـین که با تیر کمون از آسمونم ستاره مـیزنیم مـگـه چی بهمون مـیرسه از دام این فریب